Ocena bloga (20) Live fast, die young

Cześć wam wszystkim! Uwierzycie, że to już dwudziesta recenzja na KS? Taki, można by powiedzieć, mały jubileusz. Blog, z oceną którego dziś do was przychodzę, jest wyjątkowo dobry. Jesteście ciekawi, dlaczego to napisałam? Jeśli tak, odpowiedź znajdziecie klikając na Czytaj więcej. Gotowi? To głęboki wdech. Recenzję uważam za rozpoczętą!

(kliknij, by zobaczyć bloga)

Pierwsze wrażenie: 6 pkt

a) grafika: bez dwóch zdań: czytelnie, schludnie; kolory nie zabijają. 3 pkt.

b) dobór czcionek: może powiększyłabym nieco sam tekst bloga, ale jest ogólnie dobrze. 3 pkt.

Obsługa bloga: nie mam zastrzeżeń. Podoba mi się pomysł na zakładkę „Bohaterowie”, tak już ode mnie. 4 pkt.

Treść: 33 pkt

a) błędy ortograficzne: coś nie zagrało, wykaz błędów wyjaśni wszystko. 4 pkt.

b) błędy interpunkcyjne: niewiele, nawet nie odejmę za nie punktu. 3pkt

c) spójność tekstu: ogólnie jest bardzo dobrze, choć piąty rozdział zaburza nieco harmonię, kiedy to wydarzenia galopują, stąd odjęty punkcik. 4 pkt.

d) narracja: zazwyczaj tak. Punkcik odjęty za zbyt dużą ilość półpauz oraz nadużywanie wyrazu „Joshua” (wyjaśnienie w poniższym komentarzu). 3 pkt.

e) lekkość pióra: masz mnie. Podobało mi się, wrzuciłaś mnie do świata Josha. Nie obiecuję nic, ale  są spore szanse, że wrócę do Ciebie, bo opowiadanie znaczne przewyższa poziomem moje ostatnie czytadło, wydane w formie papierowej i krzyczącej „39,90 zł”. 15 pkt

f) dialogi: Znów te półpauzy. Psują odbiór dialogów, poza tym zapisujesz je błędnie, więcej o tym poniżej. Nie mogę dać więcej: 5 pkt.

Muszę to napisać na samym początku: szacun. Uczciwie muszę powiedzieć, że jesteś świadomą pisarką na wysokim poziomie. Robisz niewiele błędów (o tym później), piszesz rzeczowo i obrazowo, wzbudzając przy tym odpowiednie emocje u czytelnika. Przyznam się szczerze, że istnieje ogromne prawdopodobieństwo niewyłapania przeze mnie wszystkich omsknięć palca lub interpunkcyjnych wpadek, ponieważ... Zaczytałam się. Wiem, jestem nieprofesjonalna i beznadziejna, ale to Twój sukces: czytałam z pełnym skupieniem nie na literkach, a na wydarzeniach.

Opowieść nie jest kompletnie w moim klimacie. Przyznam, że gdyby nie zgłoszenie do recenzji, na pewno bym na bloga nie wpadła: po prostu w moich bajkach muszą być smoki ;). Przyjemnie zaskoczył mnie fakt, że pomimo nieinteresującej mnie w najmniejszym stopniu tematyki, udało Ci się sprawić, że bawiłam się świetnie podczas lektury. Nie odczuwam też zmęczenia tekstem, jak bywało to przy niektórych recenzjach. Ogromnym plusem bloga jest jego przyjazność czytelnikowi: łatwa nawigacja, brak dziwnych dodatków, nie mających większego zastosowania, co niejednokrotnie widywałam na blogach (wstyd się przyznać, ale na swoim własnym opowiadaniu mam okropny bałagan... Chyba zainspirowałaś mnie do posprzątania, w najbliższym wolnym terminie).

Sama fabuła jest bardzo przyjemnie skonstruowana: mamy pierwszy rozdział: czas na poznanie bohatera „przed” wydarzeniami, które zmieniły jego życie. Trafnie i skutecznie (chyba mogę użyć słowa „skutecznie”, jest adekwatne w tym przypadku) opisałaś rodzący się flirt Josha z Aithne, co dodało jeszcze dramatyzmu późniejszym wydarzeniom: zabieg świetny! Joshua stał się nam bliższy. Kolejnym pozytywnym aspektem zdecydowanie jest nie przesadzanie z opisami. Zazwyczaj są sprytnie wplecione, zwięzłe i obrazowe. Zazwyczaj, bo rozdział piąty pozostawił mi pewien niedosyt – wydarzenia pogalopowały, zabierając zabawę z Twoim niespiesznym, przyjaznym piórem. Wiem jak to jest, gdy staramy się umieścić wiele rzeczy w jednym rozdziale, a jest to opowiadanie na bloga... Człowiek podświadomie zaczyna „upychać”  słowa i wydarzenia, by nie powstał z tego przydługi rozdział. W końcu ciężko na blogu czytelnikowi zrobić sobie zakładkę w połowie tekstu ;). Tak czy inaczej, popracowałabym w wolnej chwili nad tą częścią, gdyż (jak sama zauważyłaś pod wpisem) wyszło niekiedy zbyt „sucho”.

Teraz zrobi się troszkę mniej przyjemnie. Są dwa mankamenty, które dobrze by było zlikwidować lub chociaż częściowo usunąć. Pierwszym z nich jest nadużywanie imienia głównego bohatera w tekście. Od połowy rozdziału czwartego pojawia się więcej synonimów, jednak pierwsze części ją zasypywane oficjalnym „Joshua”, niekiedy tylko zastępowanymi przez „Josh”. Zobrazuję może ten problem screenem. 

(kliknij na obrazeki, by je powiększyć)

Drugim minusem, na jaki nie da się nie zwrócić uwagi, jest nadużywanie półpauzy. Nie stosujesz jej błędnie i ewidentnie widać, że wiesz, co robisz, ale uważam, że dobrze by było rozważyć zastąpienie jej przy zdaniach wtrąconych dwoma przecinkami, na początku i końcu wtrącenia, zaś w przypadku zdań wynikowych czy wyliczeń podczas wypowiedzi bohaterów (w sumie ogólnie w dialogach) dwukropkiem. Skąd moja sugestia? Już wyjaśniam. Tekst naszpikowany jest półpauzami, a to jednak nie jest najpopularniejszy zabieg interpunkcyjny, przez co rzuca się w oczy. Dodatkowo, w przypadku dialogów, wprowadza lekki szum w odbiorze. Owszem, zachowana jest logika wypowiedzi, tylko jest to nieestetyczne, odwracające uwagę od samej treści. Również to zobrazuję. Na screenie zaznaczyłam na czerwono półpauzy, które wprowadzają ten element chaosu (zwykle ten znak oznacza zakończenie wypowiedzi lub przerwanie jej przez opis zachowania bohatera podczas wymawiania kwestii), na zielono zaś podkreślone są półpauzy, które powinny zostać zachowane.

Skoro już jesteśmy przy dialogach: są naturalne, życiowe i dobrze zdynamizowane. Zerknij do naszego poradnika „Dialogi” – tam wszystko wyjaśnione jest w przyjazny sposób. Ogólnie sprawa wygląda tak, że nie stosujesz złotej zasady: jeśli w narracji mamy czynności niewerbalne („uśmiechnął się”, „pomachał ręką”, „zamarł”), to wypowiedź bohatera kończy się kropką, a po półpauzie zdanie rozpoczynamy dużą literą. Myślę, że szybko to załapiesz i wprowadzisz do bloga, bo z Twojego sposobu pisania wnioskuję, że inteligentne z Ciebie dziewczę ;). 

Z błędów, które wyłapałam, a należą do tych wymagających szerszego komentarza, opiszę teraz błąd rzeczowy, jaki – zdecydowanie nieświadomie – popełniłaś. Jest to co prawda nieszczególnie istotne dla fabuły jako takiej, ale rzuciło mi się w oczy i „nie zagrało”. W rozdziale trzecim, gdy Joshua odnajduje ukryte pieniądze, czytamy:

„Sięgnął do jednego i rozwinął, by zobaczyć go z bliska i upewnić się w tym, że nie miał omamów – szybko przeleciał wzrokiem wszystkie banknoty, a gdy ciągle widział tylko pięćdziesięciofuntowe, zrobiło mu się wręcz słabo.
Szybko sprawdzał kolejne zwitki – ciągle pięćdziesięciofuntowe.”

Zwróć uwagę na nominał banknotów. 

W rozdziale czwartym, kiedy nasz bohater posiada już tę fortunę we własnym plecaku, sięga po nią dwukrotnie, wyciągając pieniądze na zakupy. Czytamy:

„Powoli wypuścił z płuc powietrze i dźwignął się do siadu, po czym, tłumiąc ziewnięcie, sięgnął do leżącego przy łóżku plecaka i wyciągnął z niego jedną dwudziestkę.”

oraz

„Joshua wywrócił oczami, słysząc tę zdawkową odpowiedź, po czym wziął cztery dwudziestki i schował je do jednej z kieszeni plecaka.”

Jak to możliwe? Małe niedopatrzenie, można łatwo je przeredagować i pozbyć się mankamentu ;).

Kolejną rzeczą, na jaką zwróciłam uwagę jest wyrażenie „na krótki rękaw”. Spędziłam sporo czasu szukając czegoś na ten temat w sieci, co na niewiele się zdało. Po raz pierwszy spotkałam się z takim określeniem. Udało mi się dokopać do jakiegoś forum internetowego, w którym odnalazłam dyskusję na temat „mówi się z krótkim rękawem czy na krótki rękaw?”. Przeanalizowałam ją, doszłam do wniosku i teraz go napiszę: wychodzi na to, że „na krótki rękaw” mówi się w województwie pomorskim, częściowo wielkopolskim i warmińsko-mazurskim (być może gdzieś jeszcze), a co więcej: jest to regionalizm. Ogromny błąd to nie jest, gdyż jest do dopuszczalne w literaturze, ale akcja dzieje się w Walii. Czy tamtejsi ludzie używaliby maniery z Polski? Pozostawiam tę kwestię otwartą do dyskusji, nie zaliczając do punktacji jako błąd, ponieważ nie mam pojęcia, jak postąpić z takim przypadkiem ;).

W rozdziale pierwszym natknęłam się na przyjemną niespodziankę. Zacytuję fragment, o którym teraz piszę:

„Ściągnął jaskrawoniebieskie turfy* i ruszył do swojego pokoju.”

Ta gwiazdka to genialne posunięcie! Nie każdy musi znać określenie, a wytłumaczenie go na koniec rozdziału było ułatwieniem dla odbiorcy. 

W rozdziale czwartym również znalazłam coś, co zasługuje na wyróżnienie. Świetnie opisałaś zachowanie Josha, w nietuzinkowy, świeży sposób. Mówię tu o fragmencie:

„Gdy zabierał się do otwarcia zamka, usłyszał jakiś szmer za drzwiami – niczym spłoszona sarna zwrócił głowę w tamtą stronę i wpatrywał się w klamkę dobre parę minut, próbując dostrzec chociażby jej najmniejsze drgnięcie.”

Kurczę, troszku się rozpisałam, a tu jeszcze wykaz błędów nas czeka! Bez strachu – jest ich niewiele, większość to drobne usterki. Na osłodę: puchaty, różowy jednorożec, tańczący na tęczy (czy ktoś też zna tę pieśń? Jak tak, to przepraszam za muzyczkę w głowie xD).

Wykaz wyłapanych błędów:

Rozdział 1

„Joshua ciężko dyszał po parudziesięciu minutach biegania na lekcji wychowania fizycznego w ponad dwudziestu stopniach, było dzisiaj wyjątkowo ciepło jak na walijskie warunki.” – sprecyzowałabym; „w temperaturze dwudziestu stopni”, a później, zamiast przecinka – średnik. 

„Po przejściu paru kroków przechylił plecak w bok, by wyciągnąć telefon, po czym założył plecak na oba ramiona i [...]” – błąd stylistyczny. Powtórzenie wyrazu „plecak”.

„– Hej, Josh – usłyszał nagle i omal nie podskoczył na dźwięk tych słów.” – troszkę dziwnie brzmi. Może „omal nie podskoczył, słysząc niespodziewane powitanie”?

„– Czyli wolisz mnie od powietrza? No, nie powiem, czuję się zaskoczony. Wiesz, powietrze jest niezbędne do przeżycia, a ja wręcz odwrotnie – uśmiechnął się i spojrzał na Aithne – miał dziwne wrażenie, że dziewczyna lekko pokręciła głową.” – kolejny przykład ataku półpauz :).

„[...]  odparła dziewczyna niemal oczywistym tonem.” – coś tu nie gra. Bardziej po naszemu byłoby „stwierdziła oczywistość” lub „odparła, jakby to było oczywiste”.

„– Wiem, i tak będzie coś chciał.” – nie wiem, czy to zabieg zamierzony (bo to wypowiedź bohatera”, jednak napiszę o tym: „będzie czegoś chciał”.

„Nagle Joshua zdał sobie sprawę z tego, że już za parę metrów stała brama prowadząca do jego domu – i z tego, że Aithne nadłożyła drogi, by z nim iść – mogła przecież skręcić tuż obok szkoły, bo stamtąd miała zdecydowanie bliżej.” – mamy zdanie typu „tasiemiec bez powodu”, już pomijając kwestię nadużywanych półpauz. Ponadto „za parę metrów stała brama” nie jest zbyt udanym określeniem. Moja propozycja „już kilka metrów dzieli ich od bramy, prowadzącej do jego domu”.

„Westchnął i chwilę zastanawiał się, czy miał ochotę na lasagne – w końcu stwierdził, że zostanie na później, [...]” – on zostanie czy lasagne? By rozwiać wątpliwości: „zostawi ją na później”

„No, nie licząc sprzętu komputerowego i sportowych ciuchów.” – w narracji staraj się unikać słów w stylu „no”. W końcu narrator powinien być profesjonalistą ;).

Rozdział 2

„Oczom Joshuy ukazało się przestronne pomieszczenie z masywnym, dębowym biurkiem na środku. Uniósł brwi i uśmiechnął się, gdy zobaczył, jak nieznany mu funkcjonariusz gorączkowo gasił jeszcze trochę tlącego się papierosa. Joshua założył dłonie na klatce piersiową i powoli wypowiedział [...]” – przykład na nadużycie „Joshua”.

Rozdział 3

„Przecież jego ojciec zawsze był ostrożnym prowadzącym i raczej widział, co się dzieje po jego boku i z przodu – z drugiej strony mógł się też zagadać albo ciężarówka mogła nagle skręcić na drugi pas.” – „prowadzącym”? Kojarzy się bardziej z wykładowcą na uczelni wyższej ;). Może: „zawsze ostrożnie prowadził samochód”?

„[...] wyciągnęła przed siebie złączone ręce w kształt serca [...]” – Mistrz Yoda ;). „wyciągnęła przed siebie złączone w kształt serca dłonie” – moja sugestia.

„Josh dal się prowadzić Aithne [...]” – ot, literówka; „dał”. 

„Za 10 minut” – pisałam to nieraz i pisać będę wciąż: nie spieszymy się z pisaniem, mamy czas, a „dziesięć” wygląda ładniej i przyjemniej się czyta ;).

Rozdział 4

„Uśmiechnął się krzywo, by chociaż trochę zamaskować poczucie irytacji, która pojawiała się stopniowo wskutek nieprofesjonalnego zachowania psycholog.” – przecinek przed wskutek (klik) 

Rozdział 5

„Nagle z krzaków wyskakuje z krzaków i uderza starszą panią w głowę, wchodzi do domu i z dzieciakiem kradnie wszystko, co wartościowe.” – zawirowałaś się troszkę z tymi krzakami ;). Domyślam się, że wyjaśniać nie trzeba xD.

A teraz coś, co zaskakuje nawet mnie, choć sądziłam, że sama siebie nie zaskoczę: po raz pierwszy wykaz błędów jest krótszy od komentarza szczegółowego! Nie ma co, należy się pochwała!

Suma punktów: 43/50. Gratuluję!

PS: Jeśli mam być całkiem szczera, to gdyby nie kwestia „półpauzy i ich okolice”, przez które straciłaś 4 punkty, byłaby to najwyższa nota na KS ;).