Bohaterowie - Szkółka KS

Kreacja bohaterów opowiadania to bardzo ważna, choć czasami traktowana nieco po macoszemu kwestia, z jaką przychodzi nam się zmierzyć podczas pisania. Tworząc postaci należy pamiętać, by były one żywe i posiadały charaktery. Zdecydowanie zbyt często pojawiają się teksty, w których bohaterowie drugoplanowi służą tylko po to, by odpowiedzieć na pytanie bohatera pierwszoplanowego, opcjonalnie służyć radą. Naturalnie, nie każda postać musi być przemyślana w takim samym stopniu jak główna, ale dobrze by były, aby nie zaśmiecać historii bezpostaciowymi osóbkami, które służą za asystentów. Ten artykuł być może pomoże wam przy zbudowaniu społeczności waszego opowiadania. Przypominam, że KS to strona subiektywna, zatem jeśli ktoś ma inne poglądy na ten temat: może wyrazić je w komentarzu. Każda opinia się liczy!

Bohaterowie trzeciego planu: zwykle są epizodyczni i nie mają większego znaczenia dla treści. Są sprzedawcami w sklepie, cyganką dającą przepowiednię, kimś, kto poda rękę lub poda obiad w restauracji, grajkiem w kącie tawerny... Takim postaciom nie warto poświęcać wiele słów w naszej historii. Można potraktować je jako tło wydarzeń, nie wnikając w ich charakter, nastrój czy przeżycia z przeszłości. W paru książkach zetknęłam się ze zbyt dobrze opisanymi bohaterami trzeciego planu, co było jedynie (jak dla mnie) stratą czasu. To, że pani sklepikarka straciła wczoraj pod kołami samochodu kota i aktualnie nie jest zbyt uśmiechnięta, nie ma najmniejszego znaczenia w odniesieniu do głównego wątku. Jak zatem wprowadzać takie osoby? Najprościej jak się da! Opiszmy tylko to, co ma znaczenie: treść wypowiedzi, interakcję w jaką zachodzi z naszymi głównymi postaciami, można nawet wzmiankować o wyglądzie zewnętrznym, tylko z umiarem. Wystarczy wspomnieć, że przykładowa sklepikarka położyła pieniądze na ladzie, po czym zaczęła obsługiwać koleją osobę. 

Przykład:
Dotarła w końcu do kasy, gdzie sklepikarka obsłużyła ją. Kiedy wrzucała zakupy do plastikowej torby, ona już obsługiwała kolejnego klienta.

Bohaterowie drugoplanowi: najczęściej reprezentowani przez ludzi z bliższego otoczenia głównego bohatera. Mogą być dobrymi kumplami, wrogami, partnerami, rodzicami, znajomymi, przyjaciółmi... Można by tak długo wymieniać. Ich kreację warto już przemyśleć, bo będą się oni przewijać przez całe opowiadanie lub jego część. W każdym razie mają znaczenie dla fabuły i należy skonstruować ich jak należy. Tutaj ma już znaczenie to, że pani sklepikarka, którą główny bohater spotyka codziennie i niejednokrotnie jej się żalił, straciła kota. Wtedy należy opisać jej wygląd, nakreślić charakter, wymalować na jej twarzy emocje, zaakcentować cechy dla niej charakterystyczne. Dobrze jest też wspomnieć w narracji coś, co działo się przed samą akcją powieści, czy to w wypowiedzi bohatera pierwszoplanowego (gdy jest to nowy znajomy) lub we wspomnieniu (gdy postać zna głównego bohatera od dłuższego czasu), by dodać opowieści nieco realizmu.

Przykład:
Dotarła w końcu do kasy. Sklepikarka, która zwykle bywała radosna, dziś wydawała się smutna. Niejednokrotnie przecież wymieniały się ciekawostkami z wiadomości lub najświeższymi żartami, które zasłyszały. Pakując zakupy obserwowała, jak obsługuje kolejnego klienta. Jej pulchna twarz wydawała się szara, oczy straciły zwykłą iskrę rozbawienia; nawet niebieski fartuch wydawał mi się jakiś bardziej ponury.

I w końcu bohater pierwszoplanowy: to ktoś, kogo trzeba przemyśleć. Pamiętajmy, że to, co napisaliśmy już na początku, będzie ciągnąć się za nami aż do końca opowieści. Jeśli przedstawimy naszą postać jako kogoś ponurego, musimy pamiętać, że charakter to coś, czego nie zmieni jeden pocałunek czy nowa szkoła. Zmienia się tylko zachowanie. Sama cecha może być ukrywana pod uśmiechem, jednak w myślach nadal pozostanie coś z ponuraka. Dodatkowo, nasz główny bohater nie może mieć tylko jednej cechy! Tak jak w otaczającym nas świecie, im lepiej kogoś poznajemy, tym więcej o nim wiemy i dostrzegamy w nim więcej kolorów. Rozpoczynając opowieść dobrze jest mieć przykład wzorcowy: kogoś, kogo znamy lub nadać bohaterowi własne cechy (co jest dużo łatwiejsze, ale niekiedy blokuje nam pisanie – nie do wszystkiego jesteśmy w stanie siebie zmusić). Kolejną ważną rzeczą jest to, by nasz bohater miał przeszłość. W końcu coś go ukształtowało, prawda? A gdy postać posiada już własną historię, określony charakter, to trzeba również rozbudować sieć jego znajomości we współczesności, plany na przyszłość (lub opisać ją jako kogoś, kto ich nie ma), stworzyć miejsce zamieszkania, zajęcia, którym się oddaje, może znaleźć jej pracę... Oraz wymyślić, jak wygląda. Postanowiłam stworzyć schemat, dzięki któremu być może pomogę początkującym pisarzom zadanie. Kreując postać spróbujcie odpowiedzieć na poniżej przedstawione pytania, choć dobrze by było, gdybyście zadali ich więcej i gdzieś zanotowali charakterystykę bohatera.

(kliknij na obrazek, aby go powiększyć)

Nazbierało się trochę informacji... Czy trzeba to wszystko wrzucać do treści? Otóż.. Nie. To nasza pomoc, dzięki której będziemy mogli „obsługiwać” bohatera i ustalać jego reakcje na różne sytuacje. W miarę pisania notatki będą coraz mniej przydatne, bo postać zacznie żyć własnym życiem. Pamiętajcie: dobry bohater to taki, nad którym nie macie całkowitej kontroli, bo i tak postępuje po swojemu! Sukcesem pisarza jest ożywienie postaci nawet w swojej głowie.

To tyle w dzisiejszej szkółce. Jeśli macie jakieś pytania odnośnie pisania, zadajcie je w komentarzu pod tą notką, a ja w miarę możliwości będę pisać kolejne artykuły, by choć trochę wam pomóc.